• Pascal Boogaert

Slechte voornemens

Je hebt wanbetalers en je hebt wanbetalers. Die eerste groep is vervelend, maar valt nog mee te leven:


“We hebben een betalingstermijn van negen maanden”

“Tsja, ik kan je pas betalen als mijn klant heeft betaald.”


Maar ik wil het even hebben over die tweede groep. Opdrachtgevers die het voornemen hebben om je sowieso niet te betalen. Ze zetten je aan het werk, laten je zweten, maar in hun achterhoofd weten ze al dat ze je nevernooitniet kunnen of willen betalen.

Vlak voor kerst zag ik dit bericht opduiken op LinkedIn:


“Dus…. een van mijn klanten – een klein bureau – heeft zojuist faillissement aangevraagd. Factuur wordt niet betaald :( Gezondheid en geluk zijn gelukkig nog oké, dus vrolijk kerstfeest.”


Sorry hoor, maar een faillissement komt niet uit de lucht vallen. Als bureau zie je de dreigende, donkere wolken van een faillissement al weken zo niet maanden van tevoren aankomen. En om dan toch freelancers in te huren is ronduit schofterig. Want bij een faillissement weet je dat de zzp’ers helemaal achter in rij staan. Achter de Belastingdienst, achter het UWV, achter de banken, achter de werknemers en achter de curator. Op het moment dat zo’n opdrachtgever je inhuurt, weet ie eigenlijk al dat je gratis voor ‘m zit te buffelen. Want denk maar niet dat hij enige openheid biedt en van tevoren al aankaart dat er een risico bestaat dat je misschien naar je centen kunt fluiten.


In de zestien jaar dat ik freelance heb ik dit een keer of vier meegemaakt. Totale schade: ongeveer €7.000. Veel, maar er zijn ergere voorbeelden. Zoals het verhaal van dat agentschap dat aan de buitenkant deed alsof het enorm succesvol was, maar aan de binnenkant gierend kapotging. Freelancers werden aan het lijntje gehouden – “komt goed, komt goed” – maar het agentschap wist al lang dat het niet goed zou komen. Vele freelancers zagen maanden aan inkomen in rook opgaan. Met als dieptepunt de freelancer die daardoor noodgedwongen haar huis moest verkopen.


De laatste jaren probeer ik me steeds meer te wapenen tegen deze ultrawanbetalers. Wekelijks facturen sturen, een waterdicht contract van tevoren op laten stellen en natuurlijk incasso inschakelen. Nul effect. Nul centen. Minder dan nul zelfs, want incasso inschakelen is duurder dan je denkt.


Vriendelijk blijven en geduldig zijn werkt nog het beste. Een club houdt mij al maanden aan het lijntje. “Komt goed, komt goed, kan ik het anders in termijnen betalen? Desnoods betaal ik het privé.” Door extreem vriendelijk en geduldig te blijven heb ik uiteindelijk een derde van mijn geld gekregen, maar die andere twee derden zal ik waarschijnlijk nooit zien.


Ik ben die slechte voornemens van dergelijke opdrachtgevers spuugzat. Als ik een brood jat bij de supermarkt zit ik vijf minuten later al op het politiebureau. Maar deze criminelen – die willens en wetens freelancers voor nop laten werken – komen er gewoon mee weg.


Wat voor slechte voornemens kunnen wij als freelancers nou ‘ns nemen om terug te vechten? Met onze laptopjes de A4 blokkeren en boe-roepend op het Malieveld gaan staan? De eikels openlijk namen en shamen? Of toch weer op mindfulness gaan om het een plekje te geven?


Tips zijn welkom.

Oh, en nog een gelukkig nieuwjaar!

173 views

2018 © Pascal's Angels - Privacy Policy - Cookie Policy -

  • Gray LinkedIn Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Twitter Icon
  • Grey G+ Icon